Leerlingenvervoer

 Leerlingenvervoer  en buitengewoononderwijs

Het is een dingetje.

Het is altijd een dingetje geweest en zal duidelijk, voorlopig alleszins, een dingetje blijven.

204

204 dat is het aantal lijnen dat "de lijn" schrapt in geval van bovenvermeld  vervoer.

Onder andere als gevolg van het afschuwelijke ongeval waarbij een buschauffeur  2 kinderen en een begeleider  mee de dood in sleurde.

Maar laat ons eerlijk zijn het is een uitermate  welkom excuus.

Elk jaar is er een tekort an dit specifieke vervoer, elk jaar, en liefst op 1 september  staat schools  Vlaanderen op zijn achterste poten  wat betreft het niet nakomen of zelfs maar voorzien van vervoer voor deze kinderen.

Nog los van hoe menselijk de ritten zijn qua tijd dat ze op de bus moeten zitten.

Maar nu is er dus een blijvende en structurele oplossing: we schaffen de boel gewoon af.

Ook mooi ruimschoots  op tijd aangekondigd zodat op 1 september niemand in de kou gelaten wordt en de getroffen ouders iets meer dan 2 maand de tijd hebben om een oplossing te zoeken.

Opgeruimd  staat netjes

Twenty-four-seven

 Onlangs werd de vraag gesteld "beschrijf fibromyalgie in een woord" waar ik vaak "de hel" las kwam bij mij spontaan Twenty-four-seven op

Twenty-four-seven pijn

Twenty-four-seven moe

Twenty-four-seven uitgeput 

Twenty-four-seven doen alsof

Twenty-four-seven lachopjesmoel

Twenty-four-seven de hel

Twenty-four-seven weten dat dit nooit beter word

Twenty-four-seven je moeten verantwoorden 

Twenty-four-seven horen wat je zou moeten doen omdat mensen ergens iets gelezen hebben

Twenty-four-seven hopen

Twenty-four-seven rouwen om wat je niet meer kan of nooit zal kunnen doen.

Twenty-four-seven schuldig voelen

Twenty-four-seven je excuseren 

Twenty-four-seven je 500%geven zodat niemand je nog een profiteur kan noemen.

Twenty-four-seven 

hoe rouw je als ouder om het kind dat niet sterft

Hoe?

Hoe rouw je als ouder om het kind dat niet sterft.

Hoe neem je afscheid van het kind dat niet weggaat en er tegelijkertijd nooit is geweest en er altijd zal zijn.

Hoe vertel ik je hoe erg ik mijn kind mis terwijl het naast me staat.

Hoe mijn hart in 100000 stukken breekt, neen niet breekt. Breken is een te zachte handeling. Versplinteren hoe mijn hart in 100000 stukken versplintert en tegelijkertijd zwelt van trots.

Hoe rouw ik als ouder om het kind dat niet sterft?

meanwhile in Holland

Dat hij 50 jaar geleden technisch gezien een vrouw heeft verkracht.

Dat hij zich daar diep over schaamt

Dat hij zich zeer kwetsbaar opstelt door dat openbaar te vertellen.

Dat hij dus zelf ook wel een slachtoffer is.

Dat hij niets verkeerds heeft gedaan.

Dat hij haar feitelijk niet gepenetreerd heeft.

Dat hij er zich alleszins niet voor ging excuseren zo 50 jaar na data.

En of nu zijn eerste verhaal de waarheid is of dat hij alleen  maar jongens-onder-elkaar de stoere wou uithangen, een vaststaand feit is dat de hele tafel het hilarisch vond.

En dáárom moet dus dat hele zooitje ter verantwoording worden geroepen. 

Want verkrachting is niet om te lachen.

Toen niet, nu niet, nooit niet.

Kafka is springlevend

Vandaag een fraai staaltje Kafkaiaanse burocratie meegemaakt. 

Zo een van het kaliber "moest het ne film zijn twas ongeloofwaardig".

Ik ben naar de personeelsdienst geroepen. 

In verband met mijn fiets aanvraag. 

Brussel laat weten dat ik wettelijk gezien de kortste fietsroute moet kiezen. 

Met uitzondering als de langere weg minder gevaarlijk is. In dat geval moet Brussel daar wel toestemming voor geven. 

Ik heb een fietsroute opgegeven van 4,4km.

Volgens via Michelin is de korsten weg echter 5 km. 

Of er een reden is waarom ik niet kies voor de "wettelijk kortste weg".

Ik heb dus vandaag een mail moeten laten opstellen waarin ik toestemming vraag  een weg te volgen die 600 meter korter is om wettelijk in orde te zijn met de bepaling dat ik de kortst mogelijke baan moet volgen

Kafka buigt nederig het hoofd richting de Belgische staat

Als krassen op een krijtbord

Stel je voor.

Je bent terug 13, of 8 of 18. De leerkracht draait zich om, zet het krijtstuk tegen het bord en een scherp gekras weerklinkt door de klas. 

Iedereen krimpt in elkaar. De leerkracht stopt onmiddellijk, lacht wat ongemakkelijk en verontschuldigd zich. over menig lichaam loopt een rilling.

Stel je nu voor dat voor een van die leerlingen elk geluid klinkt als krassen op een krijtbord. Stel je nu voor dat voor een van die leerlingen elk geluid even luid klink. ELK geluid.

De leerkracht draait zich terug naar het bord en begint te schrijven. het is de bedoeling dat iedereen meeschrijft. 9 schriften worden uitgehaald er wordt in 9 pennenzakken gerommeld er wordt op 9 pagina's geschreven, het krijt gaat over het bord, de kledij van de leerkracht beweegt terwijl ze schrijft af en toe tikt haar horloge zachtjes tegen het bord. achteraan wordt een briefje doorgegeven, terwijl het van hand tot hand gaat maken de plooien in het papier telkens een onhoorbaar geluid, een van de leerlingen is besluiteloos over welke kleur van de vierkleurenbalpen vandaag de favoriet is en laat onophoudelijk de balpen klikken. 2 meisjes fluisteren elkaar iets toe. de banken kraken onophoudelijk onder de beweging van de schrijvende polsen, een potlood rolt van tafel en klettert op de grond. de eigenaar schraapt met zijn stoel over de vloer staat recht waarbij gewrichten, spieren en kledij bewegen en  lawaai produceren dat niemand lijkt te storen, hij doet 2 passen naar de voorkant van zijn bank bukt zich raapt het potlood op en tikt daarbij met de gom zachtjes tegen de tegels en gaat terug naar zijn bank om te zitten. 10 mensen ademen tegelijkertijd maar niet synchroon. ergens in het gebouw gaat een deur open, ver weg spoelt er een wc door en in het secretariaat rinkelt de telefoon. In de klas ernaast wordt les gegeven en in de klas daarnaast ook en in die daarnaast en in alle klassen eronder in al die klassen praten leerkrachten en bewegen leerlingen. Hoewel de ramen gesloten zijn is de constante stroom aan auto's op de nabijgelegen grote baan niet onhoorbaar. een naad tussen verschillende wegdelen ligt niet zo goed en dus hoor je van elke wagen een lichte geluidsverandering als hij erover rijdt. De slager vaan de overkant van plein heeft een bel die afgaat telkens de deur opengaat. Hoe dichter het uur naar de middag kruipt hoe vaker de deur opent en sluit, opent en sluit, opent en sluit... de heipalen voor het nieuwe kantoorgebouw verderop worden met een gekmakend gebonk in de drassige grond geslagen en een school wat verder aan de overkant van die grote baan heeft al gedaan. de elektronische bel zoemt en 100de puberstemmen gonzen door elkaar door de lucht door het gesloten raam, in het oor van die leerling. de klingelklingel-bel van de lagere afdeling wordt door een enthousiaste 6de-jaars geluidt en kleine kinderen stormen uitgelaten op de speelplaats. De telefoon van de directeur rinkelt.

Al die geluiden. Heel de dag door. Door elkaar. en allemaal even luid. Onophoudelijk. 

Mevrouw, uw dochter kán wel maar wílt niet. Ze moet zich beter leren concentreren. 

Jaar in. Jaar uit.

cijfer manipulatie

Op de school van zoon-nummer-3 en de PZ is er een grote corona uitbraak. 

De school wou heel de school sluiten het CLB wilt dat niet. 

Nu zitten dus een 7 tal klassen volledig thuis en de rest moet naar school. 

Dat ook leerkrachten out zijn omdat zij hoog risico contact hadden met hun collega's maakt het er niet makkelijker op. 

Nu komt er een bijkomende oproep binnen. 

Een van de klassen die thuiszitten hun positieve testen bestaan voornamelijk uit zelf testen. En dat telt niet. Van de slag zijn die kinderen niet meer ziek, of besmettelijk. Van de slag mogen die terug naar school. Van de slag zijn er ineens 20+ kinderen minder een hoog risico en van de slag zijn plots ook de cijfers een stuk rooskleuriger. 

Wat dat het doel is van die zelftests is mij een compleet raadsel. 

Hoe met een cluster besmetting gaat indijken  als men bepaalde test niet wil meereken ook. 

Oja de kinderen van de betrokken klas krijgen zelfs geen code meer voor een officiële PCR test want officieel is er niets aan het handje.