maandag 4 februari 2019

De verliefde oportunist

Het-kind-met-een-handleiding is verliefd.
Op M. .
Hij heeft ook een vriend D. .
D is ook verliefd.
Op L..
Nu zijn M. en L. ook vriendinnen.

Het-kind-met-een-handleiding kan niet wachten tot hij 18 is. Dan kan hij eindelijk trouwen.
D. vindt dat een strak plan. En hij besluit dat hij óók gaat trouwen als hij 18 is.
Misschien kunnen ze samen trouwen. Niet samen - samen ntl. elk met zijn eigen lief maar op de zelfde dag.
Ik zeg dat dat kan. Ze noemen dat een dubbele trouw.
Dat zien ze wel zitten.
Een normaal trouwfeest duurt 5 uur.
Dan kunnen ze nu 10 uur feesten rekent het kind-met-een-handleiding uit.
Hoe ze dat dan gaan doen met de kosten?
Ik stel voor dat ze elk betalen voor hun eigen gasten.
Lijkt hen fair.

En daarna gaat hij een huis kopen.
Dat gaat dan toch niet gaan zegt D. trouwen kost veel geld.
Wel 5000€.
en dan kan je dus geen huis meer kopen.

Of D. Al hun vrienden gaat uitnodigen voor het feest?
Natuurlijk! iedereen
mooi, vindt het-kind-met-een-handleiding, dan nodigt hij maar 1 persoon uit.

En dan koopt hij daarna toch een huis.

donderdag 10 januari 2019

Het ware geloof... of niet

- Goeie morgen.
- Goeie morgen.
- Mogen wij u over het ware geloof vertellen.
Ik overweeg. Was plooien of het ware geloof horen.
- Awel ja vertelt es.
- Gelooft u?
Ook hier denk ik overna.
- Het is precies een moeilijke vraag?
....
- Ja, ja ik geloof.
- In God?
- In de wetenschap.
- Ah 😐
- Ja.
....
....
- Maar de eerste mens mevrouw, die moet toch van ergens komen he mevrouw?
- u bedoelt dat God die geschapen heeft op 1,2,3?
- Ja natuurlijk! Het staat zo in de bijbel Mevrouw!
- Jaaah.... ik neig toch meer naar de evolutietheorie...
- Allee mevrouw dat klopt toch niet he. Kijkt u maar naar de mens 500 jaar geleden mevrouw en de mens nu die is toch krak het zelfde he dus die evolutie die bestaat niet.
- 😕 mmm ja... om te beginnen ben je nu veel groter dan 500 jaar geleden. Maar bon ik dacht feitelijk aan een goter tijdspad pakweg 10000 jaar  of honderdduizend of zelfs een miljoen of ....
- Maar de wereld is niet eens zo oud!
- Neen natuurlijk niet
- De  wereld is maar 6000 jaar mevrouw dus u kunt geen evolutie van 10000 jaar hebben.
- Vijfduizendzevenhonderd en een klets.
Maar ik persoonlijk geloof dat zij toch heel wat ouder is.
Persoon 2 trekt de kaart van de redelijkheid. Of eerder die van kom u vijand nader om hem te overmeesteren.
- Jaaa natuurlijk moet u het niet zo strikt nemen. Wij geloven ook in de wetenschap en de filosofie. Wij nemen niet klakkeloos aan wat er in de Bijbel staat.
- Oh? Vragen ik en haar geloofsgenote tegelijkertijd.
- Neen wij leggen die versie's naast elkaar.
Maar als je nu 2 volledig verschillende versie's hebt dan snap je natuurlijk dat er iets niet klopt. Dat er slechts een juist kan zijn.
- Laat mij raden. Dat is geheel toevallig altijd de Bijbel?
- Uiteraard
...
...
- Mogen wij nog eens langskomen?
- Oh ja.... graag

maandag 31 december 2018

2018

2018...

Een jaar geleden begonnen op dit uur de beste wensen binnen te komen voor 2018.
2018, ik zat vol plannen, ik had ik-weet-niet-hoeveel te doen, ik ging ik-weet-niet-hoeveel doen, ik ging....

Maar 2018 begon niet sprankelend, 2018 begon even vermoeiend als 2017 eindigde. 2018 sleepte zich voort van dag naar dag. 2018 dreef op routine, klampte zich vast aan herhaling.

En toen de routine wegviel. Bleek mijn hoofd zo vol te zijn, mijn lichaam zo op te zijn, mijn energie zo leeg te zijn, dat mijn geest het niet aankon. Mijn geest kon niet vatten hoe het moest reageren op een nieuwe situatie en blokkeerde, ging in shut-down, mijn hele lichaam ging in shut-down. BLOK TOE.

En tot de dag van vandaag zegt het nog altijd foert.
Het eist nog steeds 14 tot 16 uur slaap per dag.
20 uur s avonds halen is de meeste dagen een utopie.
Een goede dag, een dag met een beetje energie, en dag dat ik effectief wat meer gedaan krijg dan mijn schoenen strikken en de kinderen naar school doen bekoop ik onmiddelijk chash. De week erna slaap ik terug 18uur per dag.

Als ik commentaar krijg dat ik het nu maar makkelijk heb he op mijn gemakske thuiszitten. Doen waar in zin in heb. Dat ik een profiteur van het systeem ben. Als de contolearts mij uitscheit voor het stront vant straat ben ik niet in staat mij te verdedigen. Want diep van binnen voel ik mij ook zo. Een gemakzuchtig profiterend stuk stront.

Als iemand zegt "amaai ge ziet er goed uit" zeg ik dank u, ligt aan de genen, wij zien er altijd goed uit.
Want het antwoord "maar ik voel mij helemaal niet goed" werd alleen maar op hoongelach onthaald.

Vandaag ga ik mezelf overtreffen. Vandaag vier ik samen met mijn kinderen oudejaar vieren.
Alternatief, dat wel.
We tellen af naar 21 uur. Dat zal mij tot de bodem leegzuigen. Maar ik doe het met plezier voor hen.

Ik blaas 2018 vaarwel en

Ik wens voor mezelf in 2019:
het herkennen van mijn grenzen.
Begrip van mijn vrienden en aanvaarding dat degene die geen begrip hebben, misschien helemaal geen vrienden zijn, hoogstens kennissen.
En een hernieuwde vriendschap met mijn lijf.
Oja en energie.
Graag. Terug. Energie.

Laat ik beginnen met aan al degene die achter mijn rug bezig zijn een welgemeende fuck you toe te wensen. Dat en een bitch van een burn-out.

Gelukkig 2019

dinsdag 18 september 2018

en toen ging het licht uit

Ik weet zelfs helemaal niet meer op welke dag het was.
Maar het feit dat ik plots niet meer op mijn vertrouwde werkpost kon staan was de druppel.
Lichten gaan niet plots uit en emmers lopen niet plots over. Het is de laatste lamp die springt, zonder dat er ooit iemand de vorige heeft vervangen die het dat maakt dat het plots donker is. Als iemand af en toe wat water uit de emmer schept dan is er nooit die laatste druppel die de boel doet overlopen, dan is er gewoon telkens weer plaats voor meer druppels. Veel meer druppels.

En als ik nu terugkijk was het een aangekondigd einde.
Eind vorig jaar ben ik gestopt met al mijn hobby's. Dat ik dat niet mocht doen! riep mijn omgeving. Dat ik dat juist wel moest doen! riep ik terug. omdat ik er de fut niet meer voor had. Omdat mijn hobby's mij meer energie kosten dan dat ze mij ontspanning opbrachten! Maar ik ging door

Daarvoor al kon ik geen radio meer verdragen. Ik die bijna 24/7 radio 1 luisterde moest de radio in de auto uitzetten. Het gepraat op de radio, de muziek de reclame, het nieuws waaraan ik bijna letterlijk verslaafd was het kostte mij allemaal zodanig veel energie dat ik er niet in slaagde dat te combineren met autorijden. Ik kon kiezen of de interne keuken volgen of rijden maar beiden tegelijkertijd lukte gewoon niet meer; als ik mij concentreerde op het gesproken woord loerde een ongeluk om de hoek. concentreerde ik mij op het autorijden kon je me later een pistool tegen de kop zetten, mijn leven kon ervan afhangen ik zou niets kunnen reproduceren. Radio werd lawaai. oorverdovend concentratierovend lawaai. Maar ik ging door.

gesprekken voeren met collega, mijn gezin, vriendinnen een wildvreemde was energieverslindend. de helft van de tijd zag ik hun mond bewegen en er kwam een enerverend geluid uit. als goei collega, vriendin, voorbijganger lachte ik probeerde een reply te geven babbelde vrolijk mee (over god weet wat) en dacht HOU GODVERDOMME ALLEMAAL JE KOP (enfin ik dacht iets nog onbeleefder maar daar kwam het op neer). Maar ik ging door.

Ik bracht de kinderen naar school, overbrugde die onoverbrugbare afstand van 600 meter en fantaseerde de hele tijd hoe ik mij op de terugweg op straat tegen de muur van een wildvreemd huis in de zon zou flokken. En zou slapen. UUUUUUUUREN aan een stuk. Meer ik bleef vrolijk lachen met de kinderen en sleepte mij letterlijk naar huis nadat ze waren afgezet. waarna ik, moest het niet zoveel energie gekost hebben, een vreugdedansje zou geplaceerd hebben op mijn vrije dagen. dan kroop ik nl terug mijn bed in en sliep tot de wekker ging en ik mij terug naar school sleepte, vrolijk terughuppelde verse soep maakte en middageten gaf en de bende weer richting school begeleide om het hele zootje een paar uur later nog eens te herhalen en rond 18 uur in mijn bed te kruipen voor de nacht. Maar ik bleef doorgaan.

Mijn werk was het enige dat mij nog rechthield. nl dag in dag uit de zelfde handelingen op  de zelfde plaats met de zelfde mensen. Toen ze mij dat afpakten en mij op andere posten inschakelde was dat de druppel, die energie had ik niet meer ik kon niet ook nog eens opbrengen om in de al compleet lege energievoorraad nog een bodempje te vinden om dat tot een goed eind te brengen.
ik verliet over mijn toeren mijn werk, belde mijn man en liet het licht uitgaan.

dinsdag 22 mei 2018

De geschiedenis herschreven

"Wie is Maria?" Vraagt zoon-nummer-3
"Dat is de mama van Jezus, en die was getrouwd met Jozef..."
"Maar ik denk dat ze eigenlijk de levensgezellin van God is want met hem heeft ze een kind"
Dochterlief haalt heel de kerkelijke gezinsstructuur overhoop

zaterdag 5 mei 2018

Zorgmaatschappij

Of ik hem ff tot aan de colruyt kan duwen? Vraagt de man in de rolstoel.
Omdat het zover is. En omdat hij die helling niet opraakt. Dat hij een CVS heeft gehad nog niet zolang geleden. Dat hij eigelijk niet zover woont maar dat hij met de rolstoel helemaal rond moet gaan omdat er geen berijdbaare doorsteek is.
Eigenlijk heb ik geen tijd.
Ik moet nog gaan werken.
Ik moet nog naar de bib.
Ik moet mijn lunch en avondmaal nog klaarmaken.
Ik moet nog onkruid uitdoen.
De colruyt ligt helemaal de andere kant op.

Ik heb hem toch gebracht.

vrijdag 27 april 2018

De kriebelkikker

Zoon-nummer-2 heeft een kriebel in de keel.
Zoon-nummer-2 heeft nog nooit een kriebel in de keel gehad.
Zoon-nummer-2 houdt niet van lichamelijk falen en al helemaal niet van kriebels in zijn keel.
Zoon-nummer-2 hoest onophoudelijk en braakt en gilt dat er een kriebel in zijn keel zit.
De kleintjes, hulpvaardig als altijd, maken zoon-nummer-2 wegwijs in de duistere wereld van keelkriebels.
"Misschien heb je wel een kriebelkikker in je keel en kriebelt je keel daarom" Little-Miss-M
Zoon-nummer-2 gilt dat hij geen kikkers in zijn keel wilt en en probeert de kikker overtegeven en tegelijkertijd te wurgen.
Dat hij daarbij voornamelijk zijn eigen wurgt gaat aan hem voorbij.
Terwijl ik hem uitleg dat er helemaal geen kikkers in zijn lijf zitten wilt hij weten waarom zijn keel dan wel kriebelt.
"Gewoon, van een kriebel. Dat gebeurt soms en sat gaat ook weer weg"
"Of misschien ben je ziek" hulp van zoon-nummer-3
"Ja of je gaat dood" schepje meer van Little-Miss-M
"Je bent niet ziek en je gaat niet dood" moeder die een steeds harder panikerend kind-met-een-handleiding probeert te kalmeren
"Misschien zit er toch een kriebelkikker" Little-Miss-M nogmaals
"Ja want je kan toch niet kijken in je keel dus weet je dat niet" zoon-nummer-3

Ik stuur mijn 2 hulpjes-van-mijn-voeten naar boven, staar ik de wijd opengesperde mond van zoon-nummer-2 en garandeer dat er echt geen kikkers zitten.

Zoon-nummer-2 hoest nogmaals, kijkt een beetje verbaast en zegt "he mijn kriebel is weg"

Kriebel uit, rust in